In Nederland gevestigde banken die een vergunning hebben van DNB vallen onder het depositogarantiestelsel.

Geld dat op lopende rekeningen, spaarrekeningen of bijzondere spaarrekeningen zoals termijndeposito's staat, vallen onder het depositogarantiestelsel. Aandelen of obligaties aan toonder vallen niet onder het depositogarantiestelsel. Of achtergestelde deposito's onder het depositogarantiestelsel vallen, moet per geval beoordeeld worden. Uw bank kan u over een specifiek product meer informatie geven. 

Derdenrekeningen is een verzamelnaam voor rekeningen die worden aangehouden door een rekeninghouder ten behoeve van een of meer derde(n). Bij kwaliteitsrekeningen van notarissen en gerechtsdeurwaarders, inzake-rekeningen, rekeningen van een stichting derdengelden, boedelrekeningen rekeningen van incasso- of factormaatschappijen worden de derden in beginsel individueel gedekt door het depositogarantiestelsel. Bij ervenrekeningen, rekeningen van een vereniging van eigenaren (VvE), VoF, of maatschap zijn de derden gezamenlijk slechts eenmaal gedekt. Belangrijk te vermelden is dat bij rekeningen op naam van één huwelijkspartner de andere partner niet gedekt is. 

Particulieren en kleine ondernemingen (te weten ondernemingen die een verkorte balans mogen publiceren; dus ook de stamrecht BV) kunnen een beroep doen op het depositogarantiestelsel.

Het depositogarantiestelsel garandeert een bedrag van EUR 100.000 per persoon per instelling (ongeacht het aantal rekeningen). In het geval van een en/of rekening van twee personen geldt dit per persoon.

Een minder bekend detail van het depositogarantiestelsel is, dat voordat de aanspraak op uitkering wordt vastgesteld, er verrekend wordt. Verrekening houdt in dat de schulden van een rekeninghouder aan de bank (zoals een hypotheek of een consumptief krediet) per datum van toepassing van de noodregeling of faillietverklaring worden verminderd met diens bij de bank uitstaande deposito's (o.a. spaargelden en rekening-couranttegoeden). Als er daarna een positief depositosaldo overblijft, kan de rekeninghouder in aanmerking komen voor een uitkering volgens het depositogarantiestelsel.

In de uitvoering van het depositogarantiestelsel wordt ervan uitgegaan dat de rekeninghouder altijd gebruik maakt van zijn mogelijkheden tot verrekening, alsof er geen DGS was geweest. 

DNB zorgt voor de vaststelling en betaling van de uitkeringen door het Nederlandse depositogarantiestelsel en slaat vervolgens het door haar betaalde bedrag om over de deelnemende banken, naar rato van hun bedrijfsomvang.

Het Nederlandse depositogarantiestelsel moet in principe binnen drie maanden na ontvangst van de aanvraag uitkeren. Deze maximale uitkeringstermijn van drie maanden is een Europese regel die dus ook geldt voor depositogarantiestelsels in andere EU-landen, Noorwegen, IJsland en Liechtenstein. In bijzondere gevallen kan die termijn worden verlengd.

De depositogarantieregeling geldt ook voor kleine ondernemingen, dat zijn ondernemingen die een verkorte balans mogen publiceren bij de Kamer van Koophandel. Een stamrecht BV valt daar ook onder. Het criterium is onder andere dat de bezittingen minder zijn dan EUR 4.400.000,-  De meeste stamrecht BV’s halen deze grens niet. Zie www.kvk.nl voor de criteria voor kleine ondernemingen.

Het deposito garantiestelsel tot EUR 100.000 geldt voor elke rekeninghouder afzonderlijk.
Dit betekent dat het saldo van de Stamrecht B.V. tot EUR 100.000 is gegarandeerd. Dit geldt eveneens voor het saldo in privé, eveneens tot EUR 100.000 per rekeninghouder.

Er wordt dus niet verrekend als het saldo van de ene rekeninghouder boven en van de ander onder de EUR 100.000 wordt aangehouden bij één financiële instelling.

De B.V. wordt namelijk gezien als een aparte juridische entiteit.

Ja, de BV kan net zoals een privé persoon meerdere spaarrekeningen openen en dus het risico spreiden over een aantal banken.

(noot redactie: ook dit geeft weer een voordeel van een Stamrecht BV t.o.v. banksparen en verzekeren)

Stamrechtverzekeringen vallen niet onder de garantieregeling. Wat veel mensen zich niet realiseren, is dat bij een faillissement niet zomaar alles weg is. Bij het laatste grote verzekeringsfaillissement in Nederland (Vie d’Or in de jaren negentig) werd de verzekeringsportefeuille overgeheveld naar andere verzekeraars. De eigenaren van die verzekeringen gingen er wel op achteruit, maar hun geld verdween niet.